فلسفه طراحی زیور آلات لیولی

این طرح‌ها با تکیه بر تصاویر فرخنده سنتی، نمادهای چینی شکوفایی-مانند جذب ثروت از هر جهت و انبوه گنج‌ها{1}} را به اشکال کلاسیکی مانند «کورنکوپیا» و عصای رویی می‌بافند و این زیورآلات را به نمادهای فرهنگی در یک فضا تبدیل می‌کنند.
این طرح‌ها با ارج نهادن به میراث تبادل فرهنگی در امتداد جاده ابریشم، هزاره‌های زیبایی‌شناختی را احیا می‌کنند-از الگوهای مهره‌های باستانی «چشم سنجاقک» در دوره کشورهای متخاصم تا بافت‌های درخشان و درخشان لیولی امپراتوری (شیشه‌های رنگی) از سلسله‌های مینگ و چینگ.

تفسیری شاعرانه از فلسفه طبیعی
این طرح از دستیابی به کمال صنعتی دوری می‌کند و در عوض زیبایی طبیعی را در بر می‌گیرد که با تولید مواد از شعله‌های کوره پدیدار می‌شود.

در آغوش کشیدن «نفس لیولی»: حباب‌های هوای طبیعی و ترکیب بی‌نظیر الگوهای «مه جاری» به‌عنوان اثری از روح در اثر تلقی می‌شوند. این آثار منحصر به فرد و تکرار نشدنی به هر قطعه هویت متمایز خود را می بخشد.
قطعاتی مانند پروانه، مار، و تاج گل با الهام از طبیعت، تصاویر حیاتی پروانه ها، مارها و شکوفه ها را در هم می آمیزند. آنها قوانین طبیعی را بررسی می کنند که در آن زیبایی و خطر، آفرینش و تخریب در کنار هم قرار دارند و هر زینت را به شعری از طبیعت تبدیل می کنند که به شکل جامد گرفته شده است.